Γ. Γκιόλας: Η Νέα Κίος στην Αργολίδα παράγει πρωτογενή πολιτισμό

Νέα Κίος Σάββατο βράδυ 17 Σεπτεμβρίου σε ένα χώρο νοσταλγικό βγαλμένο λες από παραμύθι. Το ντεκόρ ο ίδιος ο παλιός κινηματογράφος, το ΣΙΝΕ ΠΛΑΖ της Νέας Κίου.

Ο τίτλος της εκδήλωσης «ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ – ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΙΝΕΜΑ», σαν να προμήνυε την επανέναρξη του θερινού κινηματογράφου.

Οι άνθρωποι που στελεχώνουν και πλαισιώνουν την Επιτροπή Μνήμης Νέας Κίου, δημιούργησαν και πάλι ένα πρωτογενές καλλιτεχνικό έργο αντάξιο του πολιτισμού τους.

Το είχαν αποκαλέσει μουσικοθεατρική παράσταση και ο κόσμος που κυριολεκτικά κατέκλυσε όσες θέσεις υπήρχαν με πολλούς να μένουν όρθιοι, παρακολούθησε μια εξαιρετική σύνθετη καλλιτεχνική δημιουργία που περιελάμβανε θεατρική παράσταση, μουσικές εκτελέσεις, χορό ακόμη και σινεμά! Και πολλά ακόμη φαντασμαγορικά σόου.

Ήταν η ψυχή, η καρδιά και γενικά ο συναισθηματικός χαρακτήρας όσων συνέλαβαν την ιδέα κι αυτών και άλλων πολλών που την μετουσίωσαν σε δρώμενα και εκτίναξαν την καλλιτεχνική αξία του έργου, ενός πολυθεάματος που θα μείνει αξέχαστο για πολλά χρόνια. Θα καταγραφεί σαν το διαμαντάκι στα ΚΙΑΝΑ έργα. Κι όχι μόνο γιατί οι δημιουργοί του θυμούνται, εμπνέονται και συνεχίζουν, όπως οι ίδιοι έθεσαν ως προμετωπίδα στην Επιτροπή Μνήμης των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική καταστροφή. Η ίδια η καλλιτεχνική αξία της πολυσύνθετης πράξης υπήρξε σπουδαία. Σκηνοθεσία εκπληκτική. Μουσική, άριστη και επαγγελματική, χορός τέλειος, κίνηση αρμονική, ευφυείς και φαντασμαγορικές σκηνές. Άγγιξαν το τέλειο.

Αξίζουν όλοι πολλά συγχαρητήρια. Άλλωστε οι θεατές τους ανταπέδωσαν πλουσιοπάροχα με παρατεταμένα και θερμά χειροκροτήματα.

Θα είναι κρίμα όμως η παράσταση αυτή να μην επαναληφθεί σύντομα στον ίδιο χώρο ή έστω και σε κλειστή αίθουσα με τις κατάλληλες τεχνικές αλλαγές.

Θα πρότεινα μάλιστα να μεταφερθεί σε πολλά θέατρα ή μουσικές σκηνές σε όλη την Ελλάδα και κυρίως σε Δήμους που έχουν προσφυγική καταγωγή, όπως για παράδειγμα η Καισαριανή, η Νέα Ιωνία, η Νέα Φιλαδέλφεια στην Αττική αλλά και πολλοί άλλοι σε όλη την Ελλάδα.

Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ονομαστικά έναν προς έναν και μία προς μία όλους τους συντελεστές της μεγάλης αυτής παραγωγής. Είναι όμως ένας τεράστιος κατάλογος.

Δεν πρέπει όμως να αδικήσω κάποιους συγκεκριμένα που αποτέλεσαν τους πρωταγωνιστές. Τον άξιο και ακούραστο πρόεδρο της Επιτροπής, το Γιώργο Μανινή και όλα τα μέλη της. Τον φανταστικό σκηνοθέτη Γιάννη Σαρηγιάννη που συνεχώς ανεβαίνει ψηλά σε καλλιτεχνική αξία και ο οποίος είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια του έργου. Τα εξαιρετικά μέλη της μουσικής κομπανίας, την Ελένη Νόνη στο τραγούδι, το Βασίλη Ντρουμπογιάννη στο πιάνο, τον Αργύρη Ντίκα στο τραγούδι και τον Ανδριανό Νόνη στο τραγούδι και κιθάρα. Όλα τα παιδιά που έπαιξαν με καρδιά αλλά και ποιότητα στο δρώμενο. Και όλες και όλους που πίσω από τα παρασκήνια βοήθησαν αθόρυβα και συνετέλεσαν σ’ αυτή την έξοχη δημιουργία!

Όλους δηλαδή όσους κοιτούν στην ανατολή, βλέπουν την πόλη, την παληά Κίο, που δεν τους δικάζει, όπως χαρακτηριστικά ακούστηκε επαναλαμβανόμενα σε μια αποστροφή του λόγου κατά τη διάρκεια του έργου.

Γιάννης Γκιόλας
Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ Αργολίδας